තැවිලි

නුවර ඇඟලුම් කම්හලේ
සළු වියන නිමලා නංගියේ
සනුහරේ මගේ සිටු කුලේ
මා නුඹෙ ලොවින් පිටමං කළේ

නිදිවරා තුන්තිස් පැයේ
නුඹ යෞවනය වියදම් කළේ
සඳළුතලයට මන්දිරේ
මගෙ නුඹ නොවෙයි නිමලා වුණේ

ගොතන මුත් සළු බුහුටියේ
නුඹෙ ජීවිතේ කඩතොලු පෙනේ
ප්‍රේමයට සැළමුතු අපේ
ඒ නිසයි හිරු සඳු නොනැගුණේ

නුඹ සඳක් නොවුණා නම්

සඳක් නොවුණා නම්
අනේ නුඹ සඳක් නොවුණා නම් ...
අතැර මා දමා
අවරගිරි නටුයෙන් වැටී
මෑකී යන්නට වරම් නෑ අද

සොළොස් කලා පිරි පුරපස
ලෙසින මකා දිවි සරතැස
පීදුණු දා මා අරණේ ...
සිතුවේ නෑ තුන් සිතකින්වත්
අනේ නුඹ සඳක් නොවුණා නම් ...

පැතුම වී සිත පිළිසිඳ
සදා දිවි ආසා හද ගැබ
මකා අමාවක පෑයූ දා ...
සිතුවේ නෑ තුන් සිතකින්වත්
අනේ නුඹ සඳක් නොවුණා නම් ...

තනියක් කොද

තනි යහනට රෑ තුන්යම
රණ බිම මුර කුටියේ සිට
සඳ සේ පායා එන සඳ
තනියක් කොද මා හිමි සඳ

දිනූ බිමේ කැණිමඬල
සිඳින්නට
රොද බැඳි රුපුනොද සිඳ බිඳ
කුමරුන් සපුමල් ගමට වඩී හෙට
තනියක් කොද මා හිමි සඳ

තොටිලි වැටට බැරි
නවතාලන්නට
මොළකැටි පුතු මා තුරුලේ
මද්දුම බණ්ඩාරය සිතෙනා සඳ
තනියක් කොද මා හිමි සඳ

තුන්සිත් නිවී

අවමන් නින්දා මහ වරුසාවේ
සිත පෑරි දෙනෙතින් ගලනා සඳ
නුඹේ දයාබර මුදු බැල්මෙන් මා
ආතුර වූ සිත සුවපත් වේ

සිනාවතින් නිති ළඟ දැවටී
අකුණු සරින් හද දවන රුපුන් මැද
නෙතුමානේ නුඹ ගැවසෙනවා නම්
බෝ මළුවක සුව හදට දැනේ

දහසක් දුක් ලැබ මුකුලිත වී
කටු අකුලේ වැතිරී සිටිනා සඳ
පවනක් වාගේ නුඹ එනවා නම්
දුක සේදී තුන්සිත ම නිවේ

නුඹ පුරහඳ

ගිමන් සමේ දවසක සවසක
පායා ආ මා සිත් අහසට
පුරහඳ නුඹ
නුඹ පුරහඳ

එක සිතින් පෙම් කළ වරදට
නෙක බැනුම් පිරිපත විඳිමින
මා හුන් කළුවර විජිතය
මුතු සිනාවෙන් එකලු කළ
කලාසපිරි පුරහඳ නුඹ

නුඹ මැවූ සිහින මල් උයනත
මා පෙමින් වෙළා සිරගත කොට
හදේ ගැඹුරුම තැනින් නික්මි
මැකී ගියත් හෙමි හෙමිහිට
කලාසපිරි පුරහඳ නුඹ

හෙමින් සැරේ

නුඹ හෙමින් සැරේ හෙමින් සැරේ ආවා
පුරපස අහසට සඳට වඩා
සුනිල දියට සියපතට වඩා
හෙමින් සැරේ හෙමින් සැරේ නුඹ ආවා

වැසි කදුලක් නොම ලද අහසින්
ලිහිණි සරින් ගීයක් ඇසුණා
ඒ රන් ස්වරයෙන් මා සිත් අරණේ
සිය සිය දහසින් මල් පිපුණා . . .

අත්තටු හිමි මුත් අහස අහිමි මා
සිරකළ කුටියේ දොර හැරුණා
අහස මගෙයි මා ඉගිලී යන සඳ
හිරු සඳු වී නුඹ ළඟ සිටිනා . . .

මව්නි සදා

දරු දුක හන්දා
නුඹේ ඇසින් වට කදුලින්
සත් සමුදුර තැනුණායයි
අදහන්නට මට බෑ අම්මේ . . .//

මොළකැටි මා පපුතුර සඟවා
දෙව්රම ගොස් මුණි බණ අසනා
එදවස සිට නුඹ හෙළු කදුලින්
දහස් සයුරු තැනුවැකි අම්මේ . . .
ඒ කදුලින් සමුදුර තැනුණායයි
අදහන්නට මට බෑ අම්මේ

රකිනු රිසින් රට රුපු පරදා
විජිතපුරේ සටනට ගියදා
ලොවට හොරා නුඹ හෙළු කදුලින්
දහස් සයුරු තැනුවැකි අම්මේ . . .
ඒ කදුලින් සමුදුර තැනුණායයි
අදහන්නට මට බෑ අම්මේ

බිරින්දෑවරු

මතු බුදු වන බෝසතුන්ට
මුවින් නොබැණ විවරණ දුන්
බුදුන් දකින නිවන් දකින
බිරින්දෑවරු
සසර අතරමග නිවනයි
බිරින්දෑවරු . . .

තෙමා වැටෙන සළුපිළියෙන්
දුක දිය කළ කදුලැල්ලෙන්
සප්ත සයුර ලුණු රස කළ
බිරින්දෑවරු
සසර අතරමග නිවනයි
බිරින්දෑවරු . . .

දිනා සසර බුදු වන තුරු
වනස්පති වෙවී ළඟවුන්
බුදු පුද ලද මහ ගුණ කඳ
බිරින්දෑවරු
සසර අතරමග නිවනයි
බිරින්දෑවරු . . .

පාළු අහස යට

මේ පාළු අහස යට
රන් තරුව නුඹයි මට
සරතැසට යදඬු වැට
නුඹ මිසක කවුද මට

මුදු සිසිල සදන මට
පිය තෙපුල් සිනාවට
ඈත තරු උවම් කළාට
සමාවෙයන් මට
සමාවෙයන් මට

කලකිරෙන විටක සිත
දිවි බදුන පුරා මට
ජීවිතය දෙන්න දෝතින්
මේ සසර පුරාවට
මේ සසර පුරාවට

වසත් සමේ දවසක

සීතල කදුලු වැස්ස
අදත් වසින්නා
කොපුල් ඉවුරු තලා
නෙතුපුල් මිලින වෙලා
සීතල කදුලු වැස්ස
අදත් වසින්නා . . .

රිදී ඉරක් සේ පායා
තිමිර මැදින්
බැස ගියේ කිම් ද නොදනිමි
දුක දෙවා නොනිම්
සෝ සුසුම් පවන් සැදී
රෑ තුන්යම ඉකිබිඳි . . . //

වසත් සමය කැඳවා
නුඹ කුරවි සරින්
කිම මැකී ගියේ හෙමිහිට
අව සඳක් ලෙසින්
නිදුකින් නම් නුඹ සකි
මේ දුක'දුර සැපතකි . . . //