::෴මකරන්ද෴::

මිතුරියට . . .

2012-01-26T02:13:00.000-08:00

විකසිතව මල් විහඟ ස්වරයෙන් තුරු පතර
ගයයි ආසිරි ගීත සුළඟ හා අති මධුර
ජීවිතේ වසන්තය රැගෙන එන මල් පොකුර
දෝතින් ම පිළිගන්න ! සහස් සුපැතුම් අතර

පළඳා තුටු කඳුළක් හිරු සඳුගේ නෙත් අතර
මිතුරු නෑසිය මුවින් නැඟෙන ආසිරි අතර
උදාවන දින අදයි ජීවිතේ නව වසර
මිණි පහන නුඹ වෙන්න ! පිය නඟන කුල ගෙදර

අහස අහිමි සඳක් . . .

2012-01-19T00:27:00.000-08:00

ඈත හිමේ සිය ගව්දුර වෙසෙන්නෙමි
දෑස තෙමෙන තුරු තනිවම හඬන්නෙමි
උල ලේනියට මම මගේ දුක කියන්නෙමි
නුඹට සතුට සැනසුම නිති පතන්නෙමි

රෝස කැකුළු සඳ වතුරින් දොවන්නෙමි
පරිස්සමින් පෙති විකසිත කරන්නෙමි
තුරුළු කරන් මල් රැය රැක බලන්නෙමි
එමල් පොකුරු නුඹ පෙර මග තබන්නෙමි

සුරඟන ලොවින් අම මී ගී ගෙනෙන්නෙමි
විහඟ තුඩට ඒ මී පැණි පොවන්නෙමි
සෙත් පිරිතක් වී නුඹෙ කන වැකෙන්නෙමි
මල් පාවඩ යටින් සැතපී සිටින්නෙමි

අඳුරු රැයට නුඹෙ අහසට මුදුන්වෙමි
කඳුළක් එතොත් මේ කුලකට මුවාවෙමි
පොහොය විලස නුඹ වෙනුවෙන් සිනාසෙමි
අරුණෝදයේ හෙමි හෙමිහිට වහංවෙමි

බුද්ධාගම සර්ගේ අන්තිම පාඩම

2012-01-04T21:07:00.000-08:00

පෙරදා හිරු නැඟෙන පැයේ
සරසා සුදුවතින් සිතද
පැමිණිය පාසැල වෙත අද
නොකල්හි පියනඟමි මෙලෙස

අට ලෝ දම ළඟ නොසැලී
සිටිනා උවැසියක විලස
අකම්පිතව පාසැල් මව
පෙර මඟ නෙත් යොමා සිටී

තේ කම්හල් කඳු පාමුළ
පාසැල වෙත ගලා බසින
අකුලහේන පාරද අද
සුදු ඇඳ ගෙන මුණිවතින් ම

ඉර ගින්නෙන් මිදෙනු පිණිස
සෙවනැලි පා යට සැඟවුණ
මඟ දෑලේ ළමෝ දෙපෙළ
නිසොල්මන්ව බලා සිටිත්

පාපැදියක නැඟ පෙරදා
පාසැල වෙත ආ ඔබ අද
අගමැතිඳුගේ ලීලාවෙන්
පැමිණෙයි සැප රිය පෙළකින්

සහස් වරක් ඔබේ මුවින්
ගැලූ දහම් ගඟුලින් ගත්
අනියත දම් බිඳ දෙසන්ට
අවසන මෙහි පැමිණියෙහි ද

සියලු ලෝ දහම් නොතිරය
දුකය කියූ ඔබේ වදනට
සැඟවිය හැකි මුත් කඳුලැලි
ඇත ඉල්ලීමක් කරන්න

යමින් ගමන් යළි නොඑන්න
ගමේ හැමෝට ම ඇහෙන්න
උඩලමත්තේ හංදියේ සිට
එක බණ පදයක් කියන්න

සඳ නැති දා . . .

2011-12-12T20:09:00.000-08:00

වසත් සමය සිතින් දරා
සක්මන් කළ මාවත්වල
පරඬැල් දෙපයට පෑගී
ඉකි බිඳිනා හඬ ඇසුයෙද

පැතුම් කැකුළු සිත් පොඩියේ
පෙරුම් පිරූ කල්ප සතක්
විකසිත වන්නට පළමුව
නටුයෙන් බැස යනු දුටුයෙද

යළි කිසිදා සඳ නො නැඟෙන
අඳුරු කොදෙව්වට ඉහළින්
පාන් තරුව ලෙස පායා
මා සනසන්නට සිතුයෙද

අහිමිව පුරපස පෝ සඳ
මෝරන මෙසසර දුක'ඳුර
කන මැදිරි සිලක් දල්වා
කිව මැන නවතනු කෙලෙස ද

නව සඳ . . .

2011-11-21T22:30:00.000-08:00

අඳුරු රැයක පීදුණු සුදු සඳක් වගේ
කඳුලු ගඟක හමු වුණු තොටමුණක් වගේ
ගිමන් කලෙක වට වැහි කෝඩයක් වගේ
නුඹ වැඩියා තනිවුණු හදවතට මගේ

සඳ නැති අහස පැතිරුණු කළු වළා වගේ
තොටමුණ බද හැඩි ගල් තොලු කපොලු වගේ
වැහි කෝඩයට පෙර ආ සැඩ සුළඟ වගේ
පෙර මග ලකුණු පවසයි සඳ නැඟෙන රඟේ

සිළුණි දුවට . . .

2011-11-17T04:18:00.000-08:00

නේක මල් පිපුණි
බරින් තුරු හිස් නැමුණි
විහඟ ගී ගැයුණි
නිසා දියණිය සිළුණි

සතුට රජවන්ටයි
දුක,ඳුරු පහවයන්ටයි
සෙතම සැලසෙන්ටයි
නුඹට කප්රුක පහළ වන්ටයි !

තුම්මුල්ලේ බුදු රුව . . .

2011-10-28T05:29:00.001-07:00

පෙරදා අප සතුටු පලස් මතින පෙමින්
ආදරයේ සුළං රොදක වෙලී නොමින්
ඇවිද ගියා මතකයි මට ඔබේ ළගින්
තුම්මුල්ලේ බුදු හිමියනි වඩන බවුන්

ඉපිලි ගියත් මා හද රූ සඳින් ගඳින්
බැලුවා මතකයි ඔබ දෙස මහත් බැතින්
එකල මවෙත ලූ බුදු නෙත් පහන් මැදින්
නොදුටු පරම තතු දකිනෙමි මෙදා සොඳින්

ඉන්ද්‍රඛීලයක් වාගේ ගිරග නැගී
බලා සිටි ඔබ මා දෙස කුළුණු මෙතින්
සැපට මෙන් ම දුකටද සම සිතින් නිතින්
නොසැලි ඉන්නට දෙසු බව මතක තියේ

රිදෙන දෙපා පිරිමදිමින් සෙමින් සිතින්
තනිව යනෙන විට මා දැන් නුඹේ ළඟින්
නොමළ ගෙයින් අබ සොයන්ට නොහැකි බැවින්
හොරෙන් බලමි නුඹ දෙස පසුතැවෙන ඇසින්

කොළඹ දුවන්නියේ . . .

2011-09-30T21:22:00.000-07:00

කන්ද ලන්ද පහු කර ගෙන දුවන් එන්න
ඇඟිලි ගැන්න දින ළං වී කොළඹ යන්න

අන්ද මන්ද කර ජන ගඟ බලන් ඉන්න
එන්න එන්න වේලාවට කලින් එන්න

කරන් කුඹුරු කොස් දෙල් කා ගමේ ඉන්න
ඉතින් බැරිය සුර ලෝකය නො දැක ඔන්න

ඉඩම් කඩම් සනුහරයට කන්න දුන්න
නිකන් වගේ වික්කේ මං කොළඹ යන්න

පැතුම් පතන එසැනින් පා මුළට ගන්න
යන්න ඕන කොළඹටමයි සැප විඳින්න

උපන් දා ඉඳන් විඳි දුක් නිමා වෙන්න
ගමෙන් තුරන් වී කොළඹට සැපත් වෙන්න

ඉතින් තවත් නොපමා වී හනික එන්න
සුරබිදෙන සොයා කොළඹට ඉගිල්ලෙන්න

රජු මුණ ගැසීම

2011-09-26T04:31:00.000-07:00

බෝ කලෙකින් නොදුටු පියා
දකිනට රිසි වු දැරියක
දිව යන ලෙස ඔහු තුරුලට
ඇකයට පැන මුමුනන්නට
වෙල්ලෝරයේ වීදි දිගේ
මම ද හනික ඇවිද ගියෙමි

යවටක් සේ ගිනියම් වූ
හිරු ළංවී අතේ දුරට
කිසි වරදක් නැති මවකට
දඬුවම් දෙන රජෙකු විලස
දුහුවිලි තුරඟුන් පිට නැඟ
කසෙන් තලයි වියරු විලස

විසල් පවුරු මුරකාවල්
සදිසි දූගී පැල්පත් පෙළ
අරා සිටින දුගී මුහුණු
නිහඬව පවසන වදනක
මෙහි නිරිඳෙකු නිදන බවෙක
සලකුණු නම් කිසිවක් නැත

කිලිටි ඇඳුම් වසා නැඟෙන
අවිහිංසක සිනාවකින්
මුව සරසා කුඩා ළමෝ
නොදත් බසින් කී කතාව
කණ වැල කොට එකත්පස්ව
බලා හිඳිමි පියගැට ළඟ

ඉවසිල්ලක් නැති මා සිත
මල කෑ දොරගුළු විනිවිද
මහ ප්‍රතාප රජු අබියස
පවසයි ආගිය තොරතුරු
ඔහුගේ හෙළ රජ දහනේ
දෙසිය වසක් පුරා ගැලූ

අහෝ කවර පුදුමයක්ද
සුදු පෑ කොත් පෙළක මැදිව
දැහැනට සමවැද තිර ලෙස
අප රජිඳා තවත් කොතක
නිහඬව භාවනාවකය
රජ සැප හැර ගිය විලසින

සුවහස් පිරිවර මැද සිට
රට කරවු එනිරිඳු සඳ
අද තනිවම ගෙවන දිවිය
මගේ නෙතට ගෙනෙන කඳුලු
බුදු බණ පදයක් සිහිකර
දෑස් කොනේ සඟවාලමි

ඔ‍බෙන් කිරුළ උදුරා ගත්
නොරටින් ආ සුදු රජවරු
එදා ගැමුණු එළාර හට
කළ බුහුමන් නොදත් නිසා
විඳිම්ද ඔබ මේ පිරිපත
අශූචි මළ වැලි කතරක?

රජ සිරිතට හද යට කොට
ඇහැලේපොල පවුල එදා
රුදු මරු තුරුලට විසි කළ
අණ කොඩිවිණයක් වී අද
ඔබ පසුපස ලුහු බඳියි ද
රිය සක පසුපස ගැල ලෙස?

රටට නේක වින කටින්ට
දතකන සතුරන් අබිමුව
විරසක වී අප හැම දෙන
එකාවන්ව නැගී නොසිට
එදා කළ වරද ගොරතර
පහදනු වස් මෙහි සිටිම්ද?

සිරින් පිරි ඔබේ රට මැද
තනා රන් කොතක් කදිමට
බුහුමනින් වඩම්මන්නට
පෙරහැරින් ඔබේ ගුණ කඳ
තරහ අවසරයි මහ රජ
විගසකිනි ගිහින් එන්නට

එක්තරා සැඳෑවක

2011-09-08T05:00:00.001-07:00

මලානික ඉර එළිය බැස ගියායින් පසුව
ගලින් කළ මග ගෙවා පඩි පෙළින් එතෙර වී
සැඳෑ සක්මන පිණිස ඇවිද ගිය මා දෙපා
නතර විණි සෑ මළුව කොනක වූ කුළුණ යට

දහම් ගැටයක් ලිහන නා හිමි වටා රැඳෙන
කුඩා හිමිවරු විලස බැති සිතින් සිල් දරන
වෙහෙර බිම සුපිපුණු මේ පුංචි කඳු සිරස
සතර අත කඳු පෙළකි හැමදාම බණ අසන

සැඳෑ අඳුරේ ගිලුණු ඉස්කෝලේ ගොඩනැගිලි
අකුලහේනට දුවන සර්පයෙකු වැනි පාර
වෙහෙර බිම පාමුලෙහි පොල් පුවක් හේඩාව
මැදින් තවමත් පෙනේ, පෙනෙන නොපෙන විලස

දේවතා එළි අරන් ඇවිත් නිති වැඳ වැටෙන
දෙවියන්ට සෑ රදුන් දෙව් ලොවට දැකගන්ට
ඉස්කෝල කඳු මුදුන ෆැක්ටේරියට ඉහළ
මෝදුවන සඳ මඩල අස්වැසිල්ලකි කදිම

සෑ මළුව අසබඩ ම බෝ සෙවණ බුදු මැදුර
මල් වට්ටි පහන් සිළු සුවඳ දුම්වල සුවඳ
රැගෙන සක්මන් කරන මුදු සිසිල් මද පවන
නේක අනියත හැඟුම් ගෙනෙයි මා හදවතට

හබුරු කොළ වට්ටියක සුදු ඉද්ද මල් රැගෙන
අත්වැලට වාරු වී වෙහෙර පියගැට ගණින
මහලු අම්මාවරුන් දහම් අනියත දෙසන
වෙහෙර බිම වෙත මසිත මෙසේ ලොල් වී කිම ද?

සුසුම් සන්දේශය (රෝහණ විජේවීර වෙත)

2010-11-22T22:52:00.000-08:00

පතපොතින් සිතුවම් කළ රූපයෙන්
අප ඇඳින ගත් ඒ මිනිසා විසල්
සතුරන් මැ නො ව වඳුරු මිතුරන් ද දැන්
යළි යළිත් මරනා සැටි දැක තැවෙම්

වනස්පති වී දැයට සෙවනක් සදා
සෙතක් වන්නට ඔබ සිටවූ ගසේ
අතු ඉති ද බිම ලා කඳ පමණකි
පොරෝ පිහි ගත් උන් ගස මුල රකී

ඔබ හදේ ඉපදී මහ ගඟක් වී
දස දහස් හදවත් සිසිලෙන් තෙමා
ගැලූ ගඟ පටුව දිය කීරක් ලෙසින්
ගලයි මරු කතරකට අද කැහැටු වී

මාක්ස් ලෙනින් හා උරෙනුර ගැටී
වඩා හිඳුවා උන් කැප්පෙටිපොළත්
නුඹ නොමැති දා මගෙන් කිම් දැයි සිතා
බැස ගිහින් ජාතියේ කොඩියත් අරන්

සමාජවාදයේ ඇත් පිට තබා
දෑ-ප්‍රේමයේ කරඬු මහ පෙරහැරෙන්
වැඩම කළ යුගය අවසන, දැන් අහෝ!
වඩිති වල් අලි දනන් පුදතියි සිතා

රට ම අස්වද්දන්න දිය පොහොර දී
ගැලිය යුතු ගඟ මෙදා වල්මත් වෙලා
මැරි මැරී ජනසුන් කතරක් මැදින්
ඇදෙයි ජන හද සුසුම් පාවඩ මතින්

නොතබ ගත් මුත් කිසිත් ගුරු මුෂ්ටියක්
කට ගානු පෙර දහම් රන් කිරි එදා
කිම නෑසුයේ පුංචි අඹ ප්‍රශ්නයක්
එය ම විය උපතත් විපත ද උපන්

පියසමර

2010-09-06T05:41:00.000-07:00

මහ ගෙදර දෙපා මුල වෙල අසල දෙනිය පිට
නුඹ නිදන වැලි මලුව සිතින් පැදකුනු කරමි

කෙත මැදින් ඔහෙ ගලන ගුරු පාර අසබඩ ම
ඇණ තියා ගෙන සිටින සුදු ඉද්ද මල් ලවල

හිස බිමට යොමා ගෙන පිනි කඳුලු වසන් කර
මද පවනෙ ඉකි බිඳින වැඩි මහලු උණ පඳුර

දුක දරා ගනු බැරිව පපුතුරට අත් ගසන
විසල් පත් කීතු වුණ උඩ නියරෙ රඹ යාය

පසුකරන් පියමනිමි සුදු මලක් අතින් ගෙන
නුඹ නිදන මලුව වෙත සිතින් සිය දහස් වර

අහස් ගඟ පිය මනින නෙක විසල් මැදුරු මැද
කොළඹ මංමුලා වූ කුරා කුහුඹුවෙකි මම්

නෙක බැඳුම් දුක් ගැහැට සිඳියි දිරි පියාපත්
ඉගිලෙම් ද කෙසේ මම් සිතූ ලෙස නුඹ වෙතට

ඉසිඹුවක් ලද සැනින් නැඟී උඩුගම් බසෙක
එනතුරා දකින්නට නුඹ වෙසෙන ඉසව්වට
අවසර ද ඉගිල විත් නුඹේ සුවඳ විඳින්නට
නුඹ නිදන සුසුදු වැලි මලුවෙ වැඳ වැටෙන්නට

ගස් කට්ටිය

2010-06-21T20:52:00.001-07:00

උදේ හිටන් ගස් කට්ටියේ ගහක් ගානේ යන්නේ
ගහ වටේට පැදකුණු කොට මොනවද මතුරන්නේ
ටිකක් ගිමන් ඇරපන් බං ඔය හැටි වෙහෙසෙන්නේ
සංසාරේ බෝම දුරයි නෑ කෙළවර වෙන්නේ

ඉර දෙවියෝ රබර් යාය මුදුනින් පායන්නේ
හේඩාවට යට අපෙ දුක උන්දෑ නෑ දන්නේ
ගල් පොත්තේ දිගෑදිලා තදින් හුස්ම ගන්නේ
උඹට බූලෝ තේ තිබහ ද දෙපයේ දැවටෙන්නේ

රොටී එක්ක ලුණු මිරිසෙනි වේල ගෙවාගන්නේ
උඹ ඒකට හොඳ රුසියා මොකෑ මම නොදන්නේ
ඒකයි මම උඹේ කොටහ මුලින් ම බොට දෙන්නේ
ඒත් ඉතින් මම කනකන් උඹ නැහැ නොවැ කන්නේ

උඹෙ මන්තර නිසා තමයි පොල් කටු උතුරන්නේ
විගහට කිරි අකුළමු බං ඉරත් මුදුන්වෙන්නේ
ඇඟට ගොඩක් අමාරු නම් මොකෑ නොකිය ඉන්නේ
දෙවරු නොකප ගෙදර යමං හවසට වැහි එන්නේ

නිකා ඉඳින්! නිකා ඉඳින්! සාවුන් පන්නන්නේ
කළ පව් මදි හින්ද ද බොල තව ගොඩකර ගන්නේ
ඇඳිරිවෙලයි සොපි අක්කා ආප්ප පුච්චන්නේ
අද නම් සාතිකයි ඔන්න දොළ සංසිඳුවන්නේ

ගලෙන් පහළ දිය පතහේ සීතල උතුරන්නේ
ගිලී නාමු අපි දෙන්නා දාහය සේදෙන්නේ
ගෙදර ගොහින් පැදුර එළං පිලේ දිගෑදෙන්නේ
නිවන අරන් බැද්ද දිගේ කළුවර ගාටන්නේ

හතර අතේ කළුවරමයි ඇහේ පටලැවෙන්නේ
මොකෑ බූලෝ හීන් හඬින් ඔය හැටි කොඳුරන්නේ
දෙයියෝ බුදුන් සිහිකරලයි මං ඇහැපියවන්නේ
රබර් යාය පේන ජාමේ තමයි ඇහෑරෙන්නේ

අබිනික්මන

2009-11-10T02:54:00.000-08:00

(නිජබිම් ආවර්ජනාව පිණිස ගුණදාස අමරසේකර යටලමත්තට ආපසු එයි.)

එදා නුඹ අතරමඟ
දමා ගිය දෙහි පැලය
'බැරි වෙලා වැටෙන්නැති'
යැයි කියා පැළ කළේ
සීයා ගෙ'දොරකඩ

දින නොබෝ ගිය සඳෙහි
අතැර නොනෑ හැම දන
කිත් යසස් කහවණු ද
අබිනික්මන් කළා නුඹ
දෙහි සොයා
මේ පුංචි ගම් දොරට

සිටුවරුද පඬිවරුද
එක්ටැම්හි වැඩ විසූ
නොදුටු නොතකා හළ
'දිව ඔසුවක් තමා දෙහි'
සිංහ නාද කළා නුඹ

ඒ නදින් පල දරා
පල වැරූ දෙහි පඳුරු
ගම් දනව් සිසාරා
රජ කරන කල්හි දෙහි
රජ ගෙදර දුගී පැල

සිටී නුඹ වං හුං
පිළිසඳර ගැමියන'තර
යටලමත්තේ ගෑණු
ඉස්කෝලෙ ළඟ
යසෝදරාවත ලියු
ගැමියා සේ වසන්ව

එදා නුඹ තබා ගිය
සෝඩි ටිකිරි පා පොඩිය
මග කියනු ඇත මෙදා
පුංචි සමනලයින්ට
මග දෙපස අත්පුඩි දෙන
කිරි සුදට සිනාසෙන

ඉතින් අවසරයි !

2009-09-16T20:50:00.000-07:00

මිතුරු පුරහඳ ලෙස
පායා පැමිණි පුරපස
දිනා සිප් මිණි ඇස
එන්න සුපැතුම් මේ කුසුම් පැස

මිතුරාණ ...

2009-06-30T06:16:00.000-07:00

සසර සුපුරුදු විලස හමු වී පැතුම් සුපිපෙන වෙලාවේ
නැගෙන ආසිරි ගී සිනා කැන් මුවගෙහි ම නැවතුණාවේ
සතුට සැනසුම සදන සිතුමිණ නිතින අතපත් වුණාවේ
ආවඩා ආයුබෝ වේවා ! රුවන්ගෙයි වාසනාවේ

එකලා යහන

2009-06-15T01:14:00.000-07:00

ජීවිතයේ මහගිරි දඹ නගින්නට
සසර පුරා අත්වැල වී ළඟින් සිට
යන්න පිටත් වී යළි මෙහි නොඑන්නට
සිනාසෙන්නියේ රහසින්, තැවෙන මට

වසර පුරා වෙහෙරේ දැල්වෙන පහන
විලස නිවී ගිය හැටි මගේ සඳපහන
තෙමා කඳු කොපුල් සීතල වැහි වහින
එකලා යහන අද හෙට තනිවෙයි ඉතින

නුඹ සඳක් නොවුණා නම්

2009-03-06T23:48:00.000-08:00

සඳක් නොවුණා නම්
අනේ නුඹ සඳක් නොවුණා නම් ...
අතැර මා දමා
අවරගිරි නටුයෙන් වැටී
මෑකී යන්නට වරම් නෑ අද

සොළොස් කලා පිරි පුරපස
ලෙසින මකා දිවි සරතැස
පීදුණු දා මා අරණේ ...
සිතුවේ නෑ තුන් සිතකින්වත්
අනේ නුඹ සඳක් නොවුණා නම් ...

පැතුම වී සිත පිළිසිඳ
සදා දිවි ආසා හද ගැබ
මකා අමාවක පෑයූ දා ...
සිතුවේ නෑ තුන් සිතකින්වත්
අනේ නුඹ සඳක් නොවුණා නම් ...

1983

2008-11-28T19:05:00.000-08:00

තල්ලඩි හංදියට උඩින්
මන්දාරම් අහස දිගේ
පෑයූ දේදුනු පාලම
කොච්චර නම් ලස්සනයි ද?

සිරි සිරි සිරි පොද වැස්සේ
විදිලි අකුණු ගෙරවුම් මැද
වගක් නැතිව හිනැහෙන කොට
කොච්චර නම් ලස්සනයි ද?

වෙඩි වැදිලා මහ කුලුනට
පාට හතම සී සී කඩ
විසිර ගියේ සිහිනෙන් නම්
කොච්චර නම් ලස්සනයි ද?

බොළඳ පෙම

2008-08-19T05:36:00.001-07:00

රෑ සිහිනයේ දුටුව
සුපිවිතුරු සුවඳ පිඬ
සොයා සිත ගමන් යයි
නිදි පැදුර මා හොවා

ගුරු පාර දෑලබඩ
හීනියට සිනාසෙන
කැලෑ මල් නෙලා ගමි
මල් බඳුන උතුරන්න

කුඹුක් ගහ පාමුල දි
සුදු කොපුල් සල සලා
මිණි කිකිණි මුදු හඬින
සිනාසෙත දියකීර

සුර ලොවින් මිහි බට
සුසුදු සුදු සුර අඟන
රෝස පෑ සාරියට
නුඹ හරි ම හැඩ තමා

සඳ එළිය වැක්කෙරෙන
පන්සලේ බෝ මළුව
වැතිර සමිඳුට කියමි
සුරකින්න නුඹ සදා

සුදු කොකුන් පෙළ මැදින්
තාලයට පා තබා
මිහිකත ද සනහමින්
වඩින තුරු මග බලමි

නුඹ නාව එක දවස
සඳ නොමැති පොහොයක්ය
හද පාළු සොහොනක්ය
විදින දුක නොතරම්ය

ඇවිත් නුඹ හෙමි හෙමින්
සිනා කිරි උතුරමින්
මල් පොකුර සිඹින සඳ
නුඹ වත ද එහි මලකි

පාව විත් මාළඟට
පිරිමදින විට මහිස
දෙපා මුල වැඳ වැටෙමි
මට සමා වුව මැනවි

තනියක් කොද

2008-08-12T19:45:00.000-07:00

තනි යහනට රෑ තුන්යම
රණ බිම මුර කුටියේ සිට
සඳ සේ පායා එන සඳ
තනියක් කොද මා හිමි සඳ

දිනූ බිමේ කැණිමඬල
සිඳින්නට
රොද බැඳි රුපුනොද සිඳ බිඳ
කුමරුන් සපුමල් ගමට වඩී හෙට
තනියක් කොද මා හිමි සඳ

තොටිලි වැටට බැරි
නවතාලන්නට
මොළකැටි පුතු මා තුරුලේ
මද්දුම බණ්ඩාරය සිතෙනා සඳ
තනියක් කොද මා හිමි සඳ

මඟ බලමි

2008-07-29T20:03:00.000-07:00

මලට මකරන්ද වෙන්නට
සඳට සඳ එළිය දෙන්නට
කොළොම්තොටින් හනික එන්න
මා හද කිරි උතුරන්නට

කඳු ඉනිවැට පියමං කර
එන තුරු නුඹ පොඩි අහසට
කුමුදු කැකුළ මඟ බලාවි
උළුවස්සට බර දී ගෙන

උඩුගං බසයෙන් බැහැලා
කඩුල්ල ළඟ පූදින සඳ
ඇතෙක් බරට සතුට ගලයි
පොඩි කැදැල්ල දෙගොඩ තලා

මුමුන මුමුන තෙපුල් නේක
දැවැටි දැවැටි සුසුම් පාස
පාන නිවා නිල් තරු කැට
තුරුල් වේවි සඳ පපු'තුර

තුන්සිත් නිවී

2008-07-25T02:47:00.000-07:00

අවමන් නින්දා මහ වරුසාවේ
සිත පෑරි දෙනෙතින් ගලනා සඳ
නුඹේ දයාබර මුදු බැල්මෙන් මා
ආතුර වූ සිත සුවපත් වේ

සිනාවතින් නිති ළඟ දැවටී
අකුණු සරින් හද දවන රුපුන් මැද
නෙතුමානේ නුඹ ගැවසෙනවා නම්
බෝ මළුවක සුව හදට දැනේ

දහසක් දුක් ලැබ මුකුලිත වී
කටු අකුලේ වැතිරී සිටිනා සඳ
පවනක් වාගේ නුඹ එනවා නම්
දුක සේදී තුන්සිත ම නිවේ

නුඹ පුරහඳ

2008-07-18T05:30:00.000-07:00

ගිමන් සමේ දවසක සවසක
පායා ආ මා සිත් අහසට
පුරහඳ නුඹ
නුඹ පුරහඳ

එක සිතින් පෙම් කළ වරදට
නෙක බැනුම් පිරිපත විඳිමින
මා හුන් කළුවර විජිතය
මුතු සිනාවෙන් එකලු කළ
කලාසපිරි පුරහඳ නුඹ

නුඹ මැවූ සිහින මල් උයනත
මා පෙමින් වෙළා සිරගත කොට
හදේ ගැඹුරුම තැනින් නික්මි
මැකී ගියත් හෙමි හෙමිහිට
කලාසපිරි පුරහඳ නුඹ

අබිනික්මන

2008-07-14T23:24:00.000-07:00

සුවඳ කැවූ පෙම් පත්වල සීදේවී
දකින දකින හීනේ පින්සර දේවී
බොළඳ තෙපුල් බොල් සුළඟේ ගොස් පාවී
කුලගේ දුක'ඳුරේ අද ඈ මූදේවී

නිලුපුල් දෙපෙති රතු වූයේ හඬා හඬා
සිසිවත වසා ලප මතු විය වඩා වඩා
කනකර බරණ උදුරා ගෙන කඩා වඩා
අසුපිට නැගී සුරලොව යයි සුරා සොඬා

නපුරු හීන දැක රෑ යම වැලපෙනා
දෑලේ හොවා ගෙන ජාලිය ක්‍රිෂ්ණජිනා
ගිනිහුල දියේ ලෑ යළි අතට ගෙන මනා
බැස හැර යන්න පිල්කඩ අසල නැවතුණා

සොඳුරු සිහින හළු කොට නැඟී බුර පුරා
ගෙයි ගිනි පිට නොදී තනිවම සිතේ දරා
ඉහිරී පතිකුලය උණු කඳුලු පෙර පෙරා
අබිනික්මන් කළා අවසන යසෝදරා

බලූ

2008-07-10T00:51:00.000-07:00

පෙර කළ පිනින් සිටු මැදුරක උපන් බලු
ටික දොහකින් සිටු සැප කලකිරුනු බලු
කැබ් අසු පිටින් අබිනික්මන් කරන බලු
වෙහෙරේ බණ මඩුව කරගති නිවෙස බලු

වැලි මලුවේ වැලි කෙළියේ යෙදුණු බලු
පොඩි උන් අතර හුරතලයා තමයි බලු
සිටුසැප හලත් ගිහි ගෙට පෙම් බඳින බලු
දවසක් සවස අප නිවසට ආය බලු

බිතක්කනේ වැල් ඇඳ යට නිඳන බලු
අසුරු සැනෙන් ගුගුරා ගෙන පනින බලු
ඇසුත් දතුත් හැර කළු ගුලියක්ය බලු
එහෙයින් වීය ඒ බල්ලා අපට කළු

තුන්තිස් පැයේ මුර සේවේ යෙදෙන කළු
දිවි හිමියෙන් යුතුකම් ඉටුකරන කළු
නෙක ගර්ජන වැඩ වර්ජන නොදත් කළු
කළු මුත් නමට අපෙ කළුවා දැකුම්කලු

නිවසේ අප නැතොත් ලොක්කා තමා කළු
ඉනිවැට පනිනු නැත කිසිවෙක් දන්න කළු
කඩුල්ල අසල වැතිරී මග බලන කළු
දැවටී දෙපා මුල පිසලයි ගිමන කළු

මොර සූරන වැහි වට එක් රැයක මුළු
උතුරා ගඟුල ගං වතුරක් ගැලී රළු
කොතැනක ගියෙ ද ඉන් පසු නොදුටුවෙමි කළු
නිදුකින් සුගතියක උපදින් අපේ කළු

හෙමින් සැරේ

2008-07-07T02:02:00.000-07:00

නුඹ හෙමින් සැරේ හෙමින් සැරේ ආවා
පුරපස අහසට සඳට වඩා
සුනිල දියට සියපතට වඩා
හෙමින් සැරේ හෙමින් සැරේ නුඹ ආවා

වැසි කදුලක් නොම ලද අහසින්
ලිහිණි සරින් ගීයක් ඇසුණා
ඒ රන් ස්වරයෙන් මා සිත් අරණේ
සිය සිය දහසින් මල් පිපුණා . . .

අත්තටු හිමි මුත් අහස අහිමි මා
සිරකළ කුටියේ දොර හැරුණා
අහස මගෙයි මා ඉගිලී යන සඳ
හිරු සඳු වී නුඹ ළඟ සිටිනා . . .

කුමාරි

2008-07-03T02:04:00.000-07:00

අකල් මරණයට කැපවුණු
අපේ අහිංසක පෙම ගැන
කඳුලු බිඳක් නැති වුණාට
නුඹේ ඇසේ කුමාරි . . .
ඇස් සහසක කඳුලු සලා
හැඬුවා මම කුමාරි

දවස පුරා මා හඬවා
රැ සිහිනෙන් කඳුලු පිසින
නුඹට හරිම ආදරේලු
තවමත් සිත කුමාරි . . .
පරවෙන්නැති එකම මලයි
මට නම් නුඹ කුමාරි

රැ සිහිනෙන්වත් ඇවිඳින්
මා හිස සිඹ සනසන්නට
කොතැනක හෝ නුඹ සතුටින්
ඉන්න ඕන කුමාරි . . .
සෙනෙහස පිරි සිටු මැදුරක
රැජින වෙයන් කුමාරි

හිරිහැරයක් නම් මතකය
ඒ සැමරුම් තටු සිඳලා
සඳලුතලෙන් මහවැලියට
විසි කරන්න කුමාරි . . .
මට හමු වෙයි ඒ සුපැතුම්
ගඟ පතුලෙදි කුමාරි

කොත් එපා

2008-07-01T01:52:00.001-07:00

දිනෙක මා මේ සිරුර අතහැර
නොකියාම යමි තරහ නුවු මැන
බධා සීතල සිරුර වැදහෙව
නොවැළපෙන් ඒ තමා දියදම

නිදි වරා දින ගණන් පිරිවර
තබා මැද ගේ ජරා මළකුණ
රකිනු රිසි පෙර පුරුදු පිළිවෙත
මගේ දවසට කඩාලනු මැන

ඔතා රෙදි කඩ මෘත දේහය
සුවිසි පෑ ගත වන්ට පළමුව
යට කරනු මැන පසට පොහොරට
දලුලන්න හෙට දවස ඒ මත

මා නමින් මේ බිමේ කිසි දින
අඹන්නට නොසිතනුය කොත් හෙම
වවා නෙක තුරු මලින් බර සඳ
එක මලක් මෙහි තබා යනු මැන

හිමි අහිමි

2008-06-29T19:49:00.000-07:00

අඳුර අරා පායා එන සදිසි සොමී
සසර පුරා නිති මා හා බැඳුණු හිමී
අතැර ගියා එහෙයින් උණු කදුලු බොමී
තිමිර ඉරා ඒ මතකය වැළඳ ගමී

කටට රසට රස මසවුලු වැළඳු පියේ
ගතට සැපට දිව සළුපිළි පැළඳි පියේ
නුඹට දුකට කිසි වරදක් වී ද පියේ
හිරුට සදුට මේ දුක් පවසම් ද පියේ

විතර නොවන සෙනෙහස දුන් සුපෙම්බරා
ඇසුර සදන ලද සැනසුම ගිමන මරා
නිතර නැවත සිත යළි යළි සසල කරා
එතෙර කරනු මැන මෙදුකින් යසෝදරා

මව්නි සදා

2008-06-27T20:26:00.000-07:00

දරු දුක හන්දා
නුඹේ ඇසින් වට කදුලින්
සත් සමුදුර තැනුණායයි
අදහන්නට මට බෑ අම්මේ . . .//

මොළකැටි මා පපුතුර සඟවා
දෙව්රම ගොස් මුණි බණ අසනා
එදවස සිට නුඹ හෙළු කදුලින්
දහස් සයුරු තැනුවැකි අම්මේ . . .
ඒ කදුලින් සමුදුර තැනුණායයි
අදහන්නට මට බෑ අම්මේ

රකිනු රිසින් රට රුපු පරදා
විජිතපුරේ සටනට ගියදා
ලොවට හොරා නුඹ හෙළු කදුලින්
දහස් සයුරු තැනුවැකි අම්මේ . . .
ඒ කදුලින් සමුදුර තැනුණායයි
අදහන්නට මට බෑ අම්මේ

සිහින

2008-06-27T06:02:00.001-07:00

රෝස කැලේ කටු අකුලේ
පැටලී සීරුණු හදවත
සමහන් කොට ඈත පිපී
හිනැහෙන රන්සර සියපත

චණ්ඩ කතර ජීවිතයට
සිසිල සදන සිනාවෙන්ම
වැසි දෝතක නුඹ ඒ නම්
අන් සතුටක් මට කොයින්ද

වැහි

2008-06-26T22:44:00.000-07:00

වැහි වහින වැහි අඳුර අරක්ගත් මුළු අහස
නපුරු කළු ගැහැනියක තරහ මුහුණක්ය අද

දෙබරයට ගල් ගැසූ කලෙක මෙනි සතර අත
කැදලි තුරුලට ඇදෙන කල විහඟ සේනාව

චුචුරු චුරු චුචුරු චුරු ගහ වැලට තඩිබාන
පොද වැස්ස ඇවිළ යයි දැන් ටිකින් ටික තදට

පියැසි අග ඇද හැලෙන ඇඟිලි වන් දිය කැරලි
මුළු ඇඟම සලිත කර නඟයි හී ගඩු සැනින

නිදිකුම්බ පදුර මෙන් කරබාන මුළු ලොවම
ගාල් වී වැල් ඇඳේ වකුටු වී නිදන හැටි

සුළං අත්තටු ලබා බිතක්කන මතට පැන
පහර දෙන විට හනික ඇඳේ ඈතට ඇදෙන

හොහෝ හෝ හොහෝ හෝ හඬින් ඇද හැලෙන වැහි
ගෙපැල වටකර නැගෙයි තනා වක්කලම් ඇලි

පහළ ඇළ කුඹුර ඕවිට එකම යායක්ය
කරවටක් මඩ දියේ සලිත තුරු ඉම් කියන

සීතලට ගල් ගැහුණ සිත පතන මහ නිවන
උගුර කට දැවී යන උණු කහට උගුරක්ය

තුරල් වී හෙමි හෙමින් පොදක් විය මහ වැස්ස
හබුරු පිති හිසට කර යමුද දිය කඩිති පැන

හේනේ කුඹුරේ අකල් වැහි කෝඩයට හසුව
තෙත බරිත කිරිල්ලිය සිතම උණුහුම් කරයි

නාන තොටුපළ අසල පරවේණි ඒදණ්ඩ
නොමැත දැන් පෙනෙන්නට බිඳුණු ඇළ දෑල මිස

සරතැස

2008-06-25T21:44:00.000-07:00

නුඹ සිත මෙන් මලක් නොවී
ගලක් වූ නිසයි මා සිත
කැටයම් කළ ඒ සැමැරුම්
අදත් සදන්නේ සරතැස

සුළං රොදක සැහැල්ලුවෙන්
නුඹ නටුවෙන් ඉගිලුනාට
නුඹේ නමින් කුරුටු ගෑව
කැටපත් පවුරකි හදවත

පිණි බිඳු සේ මා මතකය
විසිකර නුඹ හිනැහුණාට
පෙති සපුරා මහද පිපුණ
සඳකඩ පහනකි නුඹ මට

බිරින්දෑවරු

2008-06-25T02:36:00.000-07:00

මතු බුදු වන බෝසතුන්ට
මුවින් නොබැණ විවරණ දුන්
බුදුන් දකින නිවන් දකින
බිරින්දෑවරු
සසර අතරමග නිවනයි
බිරින්දෑවරු . . .

තෙමා වැටෙන සළුපිළියෙන්
දුක දිය කළ කදුලැල්ලෙන්
සප්ත සයුර ලුණු රස කළ
බිරින්දෑවරු
සසර අතරමග නිවනයි
බිරින්දෑවරු . . .

දිනා සසර බුදු වන තුරු
වනස්පති වෙවී ළඟවුන්
බුදු පුද ලද මහ ගුණ කඳ
බිරින්දෑවරු
සසර අතරමග නිවනයි
බිරින්දෑවරු . . .

පාළු අහස යට

2008-06-24T20:25:00.000-07:00

මේ පාළු අහස යට
රන් තරුව නුඹයි මට
සරතැසට යදඬු වැට
නුඹ මිසක කවුද මට

මුදු සිසිල සදන මට
පිය තෙපුල් සිනාවට
ඈත තරු උවම් කළාට
සමාවෙයන් මට
සමාවෙයන් මට

කලකිරෙන විටක සිත
දිවි බදුන පුරා මට
ජීවිතය දෙන්න දෝතින්
මේ සසර පුරාවට
මේ සසර පුරාවට

වසත් සමේ දවසක

2008-06-24T00:45:00.000-07:00

සීතල කදුලු වැස්ස
අදත් වසින්නා
කොපුල් ඉවුරු තලා
නෙතුපුල් මිලින වෙලා
සීතල කදුලු වැස්ස
අදත් වසින්නා . . .

රිදී ඉරක් සේ පායා
තිමිර මැදින්
බැස ගියේ කිම් ද නොදනිමි
දුක දෙවා නොනිම්
සෝ සුසුම් පවන් සැදී
රෑ තුන්යම ඉකිබිඳි . . . //

වසත් සමය කැඳවා
නුඹ කුරවි සරින්
කිම මැකී ගියේ හෙමිහිට
අව සඳක් ලෙසින්
නිදුකින් නම් නුඹ සකි
මේ දුක'දුර සැපතකි . . . //

සියඹලාව

2008-06-23T19:41:00.000-07:00

තිසා වැවට සඳ වැටිලා
සඳ වතුරින් වැව පිරිලා
වාන් දමා ඒ සඳ දිය
හීන් දොලේ තෙපලනවා

නෙළුම් පත් යටින් පිහිනා
කුඹුරට සඳ දිය ගලලා
රන්වන් රන්වන් පාටට
අනාගතය කිරි වැදිලා

වැව අසබඩ සියඹලාව
පාමුළ මම හුදකලාව
අනාගතය නෙළා ගන්ට
අත දෙනතුරු ළතැවෙනවා